ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ

Δεν μπορώ να μην θυμηθώ την παρακάτω ιστορία (απο την Ελληνική μας λογοτεχνία) που πάει κάπως έτσι:

Αφού ο Θεός έφτιαξε και στόλισε τή φύση, έφτιαξε και εμάς τούς ανθρώπους.
Στίς αρχές δεν ξέραμε και πολλά πολλά, όπου βρίσκαμε ντομάτα την τρώγαμε, όπου μας έπιανε η νύχτα κοιμόμασταν. Άσε που πήγαινες να μπής σε καμμιά σπηλιά να γλυτώσεις τον αέρα και τη βροχή και σού την έπεφτε ξενόγλωσσος ένοικος και αντε να συνεννοηθής "ρε φίλε γιατί δεν γράφεις όνομα στο κουδούνι απέξω;". Παιρνανε χαμπάρι και οι γειτονικές σπηλιές και άρχιζε το πλάκωμα οι δικοί του με τούς δικούς σου.
Τα βλέπει ο Θεός, λέει "δε γίνεται, έκανα τόσο κόπο να τούς φτιάξω, αυτοί θα σκοτωθούνε μεταξύ τους" και αποφάσισε οτι πρέπει να μπή μια τάξη.
Κατέβηκε λοιπόν από τον ουρανό, πάτησε μια φωνή "για μαζευτείτε πού θέλω να σας πώ" και μπροστά ο Θεός πίσω εμείς μάς πάει σε μια πολύ πλατιά αμμουδιά.
Κόβει ένα καλάμι, ζωγράφιζη ένα χάρτη τής στεριάς και της θάλασσας και αποφασισμένος να τελειώνει με το θέμα μια και καλή, γυρνάει αυστηρά στους πρώτους που βρίσκει μπροστά του:
-Ελάτε δω εσείς, τι είσαστε;
-Άγγλοι
-Λοιπόν εσείς θα πάτε να μείνετε εκεί.
Και τούς δείχνει με το καλάμι στο χάρτη αυτό που ξέρουμε ως Αγγλία.
-Μα τι είναι εκεί πέρα, εκεί θα μείνουμε;
-ΕΙΠΑ! Εκεί. Δρόμο.
Και έτσι είπε ο Θεός και πήγαν οι Άγγλοι στην Αγγλία...
Το ίδιο έγινε με Ισπανούς, Γάλλους, Πορτογάλους, Κινέζους και λοιπούς.
Κάποια στιγμή, πάνω πού νόμιζε οτι τέλειωσε με τη μοιρασιά, ακούει φωνές από τούς Έλληνες.
-Θεέ με μας τι έγινε, δεν έχει; Στην παραλία θα τη βγάλουμε;
-Ρέ παιδιά δεν σας είδα, είσαστε και λίγοι, συγγνώμη...
-Ωραία και τι έγινε που είμαστε λίγοι, εμείς πού θα μείνουμε; Τα μοίρασες όλα.
-ΛΟΙΠΟΝ, θα σας πω τι θα γίνει... είχα κρατήσει ένα μικρό "οικοπεδάκι" για μένα, για τα γεράματα μου, να μένω όποτε κατεβαίνω στη γη. Τυχεροί είσαστε, το σωστό σωστό, αφού έκανα λάθος... άντε, πάρτε το.
Και έτσι γίναμε κάτοχοι τού οικόπεδου τού Θεού. Καταλάβατε γιατί έχουν λυσσάξει όλοι αυτοί; ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ.

Και εδώ ας μού επιτραπεί να κάνω ένα άλμα.

Αν βγει αύριο μια χώρα και πει, έτσι βρε αδερφέ γιατί το υπαγορεύει το συμφέρον της, οτι επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα διακόσια μίλια θα γίνει τών "Φώκλαντ". Οπως έχει γίνει του Βιετ-Ναμ, τής Καμπότζης, της Πολωνίας κλπ άλλων. Για διαφορετικούς κατά περίπτωση λόγους αλλά έγινε.
Αν όμως βγει η Αγγλία και το πει δεν θα γίνει τίποτα. Γιατί αλλιώς θα γίνει των "Φώκλαντ".

Συμπέρασμα (και αναπόφευκτα απορρέουσα ερώτηση): ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΕΒΑΣΤΟΣ ΟΤΑΝ ΛΕΣ Ή ΚΑΤΕΧΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙΣ. Πολύ περισσότερο όταν το "οικοπεδάκι" που έχεις ήταν τού Θεού. Διότι εκείνος ως Θεός πού είναι μια ετσι να κάνει και θα τρέχουνε για Κιβωτό. ΕΜΕΙΣ;