Κινηματογράφος.

 Υπάρχουν οι ακριβές ταινίες ως προς την παραγωγή, την διαφήμηση και άρα τήν εισπρακτική επιτυχία. Υπάρχουν και οι "φτηνές". Από τίς "φτηνές" κάποιες καταφέρνουν να κάνουν μια αξιοπρεπή διαδρομή σε κινηματογράφο και τηλεόραση κυρίως λόγω τού "τί θέλει να πεί ο ποιητής", αφου τα υπόλοιπα δεν συναγωνίζονται τίς "ακριβές". 

 Μερικές από αυτές είναι τού τύπου "τό 2070... οταν η ανθρωπότητα..." ή "το 2100... οταν στη γή...". και τότε που τίς είδα είπα "Καλά, τί μας λέει τώρα, τρελαθήκαμε; Δέν πρόκειται! ". Έλα όμως πού αρκετά χρόνια μετά ξαφνικά, ξέρεις, κάτι βλέπεις να "ψήνεται" ή κάτι ακούς οτι είναι "στα σκαριά" και τρώς μιά "φλασιά" και ανασύρεις το έργο απο τη μνήμη λέγοντας: "Ρέ τόν ****** τόν συγγραφέα / σεναριογράφο... μέσα ήταν!".

 Τείνω να πιστέψω οτι όλοι αυτοί "μέσα" είναι. Δέν είναι θέμα φαντασίας. Είται έχουν μεγάλα αυτιά και ακούνε απο δω κι' απο κεί ή κάπου έχουν άκρες και μαθαίνουν τί ψήνεται και το φτιάχνουν το πάζλ που εξελίσεται σε σενάριο. Το οποίο σενάριο (="προφητεία") άν αρέσει στά αφεντικά τού Χόλλυγουντ (=αναπόσπαστο μέρος ενός μηχανισμού προπαγάνδας, χρόνια τώρα) και άν ταιριάζει με την υπόλοιπη συγκυρία, το μάρκετιγκ κλπ, γίνεται υπερπαραγωγή. Άν όχι,(άραγε γιατί όχι;) καταλήγει low budget και b-movie. 

Γι' αυτό σάς λέω: Καί τά b-movies, παιδιά... και τα b-movies.